Дүрт яшемдә минем гаиләм Хагерман янындагы Salгары Сальмон электр станциясенә күченделәр, ID. Хагерманда методистлар чиркәве әниемнең сайлавы иде, һәм шулай итеп минем беренче индуктивация. Soulанны белмәү, әнием, яңа өйдәге чиркәүгә беренче сәяхәтендә компания кирәк. Абыем белән без сайландык, шикаять көчле булса да.

Бу чиркәүдәге беренче тәҗрибәм каты агач эскәмиядә утырырга туры килмәде (Соңрак белдем, пью дип атала (авыр булгангадыр, уңайсыз, һәм аның өстендә бер сәгать утырырга туры килә)) … Анда мин берничә көн кебек утырдым … Тырышудан башка бернәрсә дә эшләми! … Ни өчен әни мине шулай җәфалаячак, мин буталдым. Әлбәттә, мин моңа лаек бернәрсә дә эшләмәдем … ким дигәндә ул белмәгән бернәрсә дә юк.

Мин кайчан күңелсезләнеп утырдым, ачыктан-ачык сәбәпсез, Барысы да тордылар һәм бу шау-шу бүлмә алдына башланды. Аннары барысы да охшаш тавышлар әйтә башладылар. “Бу нинди тавыш?” Мин аптырадым. Мин боларның нәрсә башланганын карарга барырга тиеш идем, ләкин зур кешеләр миңа игътибар итмәделәр. Ике яктан да блокланган һәм миңа игътибар итәр өчен тавыш чыгару белән мәшгуль. Аларны борчып булмый.

Джиз, алар минем тартмаларны һәм тартмаларны бөтенләй санга сукмадылар … hmmm … Бәлки, мин аларның чалбарындагы снотны сөртсәм, кемдер сизәр иде ……. Ярар, бу эшләмәде … hmmm … Миңа бүтән чыгу юлын табарга туры киләчәк. Мин аска карадым һәм яктылыкны күрдем. Мин берничә тишек астында йөрдем, мин барганда аякта качу, мин алгы такталарга җиткәнче. Ниһаять, Мин тавыш чыгаручы янындагы тактага мендем, соңрак мин фортепиано белдем.

Бу гаҗәп иде, чөнки ханым кара һәм ак әйберләргә бармакларын артка бора, аларга басым ясау, һәм төрле тавышлар чыгар иде. Нинди кызыклы, Мин уйладым! Икеләнмичә, Мин тыныч кына аның янындагы эскәмиягә мендем һәм бу ачкычларны үзем баса башладым. Чыннан да, нигә мин читтә калырга тиеш?

Вау! Алар минем өчен дә тавыш чыгардылар! Барысы да тавыш чыгаруны туктаттылар, ханым бармакларын хәрәкәт итүдән туктады, ләкин бармакларым әле яңа гына башланган иде … Мин тәмамламадым! Мин уйнадым. Бүлмә минем тавышымнан кала тынды, Бөтен күзләр миңа иде. “Вау, Мин сометин булырга тиеш »!” Мин уйладым.

Аннары вәгазьче сорады, “Барысы да баласын югалтканнарын тикшерерләрме??”

Киләсе әйбер, кызыл йөзле әнием кулымнан тотты һәм мине каты эскәмиядә җәфа чиккән урынга алып бара иде. “Хәзер шунда утырыгыз! Күчмәгез!”, - диде ул, бармагын кагып? Мин әле бәйрәмгә кушылдым һәм мин күргән начарлык эшләмәдем, бүтән бармак миңа бөтенләй тәэсир итмәде … һәм, әлбәттә, аны мыскыллау саңгырау колакларга төште, хәзер минем нәрсәдер эшләвем ...

Әйтергә кирәк, Бу көннән соң әнием минем абыем белән ризалашты кебек, теләмәсәк, без чиркәүгә кире кайтырга тиеш түгел. Бу килешү җәйнең күбесендә дәвам итте. Чиркәү белән без бала чакта бик яхшы яшәмәдек, Мин чабышны, уйнауны, сугышуны һәм бозыклыкны таптым, минем игътибарымны каты пьюсларга караганда яхшырак тотты.